در صحيح مسلم و بخارى نقل شده كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم فرمودند : « امرت ان اقاتل الناس حتى يشهدوا ان لا إله الا اللّه و ان محمدا رسول اللّه و يقيمون الصلاة و يؤتوا الزكوة فاذا فعلوا ذلك عصموا منى دمائهم و اموالهم الا به حق الاسلام و حسابهم على اللّه » من مأمورم با مردم نبرد كنم تا به وحدانيت خدا و رسالت و نبوت من گواهى دهند و نماز را به‌پا دارند و زكات را بپردازند اگر اين كارها را كردند خون و مالشان محفوظ است . اما در مورد اعمال و افعالشان غير از موارد مذكور حسابشان به‌عهده خداوند است . دلالت اين حديث مخصوصا قسمت آخرش بر اين است كه بايد به ظواهر اسلام اكتفا كرد و احكام اسلامى متناسب با شرايط زمان و مكان براى مسلمانان بيان شود . ابن حجر مىگويد : از اين حديث استفاده مىشود كه بدعت گذارانى را كه به يگانگى خدا اعتراف دارند و به ظواهر شريعت عمل مىكنند ، نبايد تكفير كرد و حتى توبه كافر بدون اين‌كه فرقى باشد بين كفر ظاهرى و كفر باطنى پذيرفته است « 1 » .

--> - 30 ، و ص : 251 ، و ص : 266 ، مسند احمد : 1 / 11 ح 67 ، و : 2 / 377 ح 8891 ، و ص : 423 ح 9469 ، و ص : 439 ح 9659 ، و ص : 475 ح 1061 ، البداية و النهاية : 6 / 343 ، الاحكام السلطانيه ماوردى ، چاپ اول - مصر . ( 1 ) . رجوع كنيد به فتح البارى : 1 / 77 ، امتاع الاسماع مقريزى : 3 / 124 تحقيق محمد عبد الحميد ، انتشارات محمد على بيضون - بيروت .